Mutsen voor mensen

18 maart 2010

Afgelopen Januari hebben enkele dames van de breiclub meegewerkt aan het project van Myra Beckers: Mutsen voor mensen. Diverse vrouwen en mannen hebben mutsen gebreid die op 16 januari op het spui werden uitgedeeld. De ontvanger hoefde alleen maar een bedankbriefje te schrijven aan de maker. Vandaag (18-3) was Myra bij ons op bezoek om het filmpje, wat nu ook op Youtube te zien is, te tonen. Tevens had zij de bedankbriefjes meegenomen voor Aoatif, Anneke, Jeltje, Yoko en Sandra. Erg leuk om te zien dat mensen je muts hebben gekozen, dragen en er uiteraard erg blij mee zijn.

Zuiderzeemuseum

18 juni 2009

Vandaag gaan we naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Een vrolijk gemêleerde Amsterdamse breiploeg zoeft door het oh zo Hollandse landschap. Een  kleurig palet aan vrouwen babbelend in de polder. Door het oude vissersstadje lopen we naar het museum waar we verwacht worden voor een rondleiding.
Ank en Sandra bewonderen de klompen met hoge hakken en de stoere broeken van Frans Molenaar. Assye en Laila bewonderen de antieke hoofdsieraden. Maar als we op zolder in een mand  gebreide kindermutsen vinden bewonderen we allemaal. Ze zijn bont, met veel oranje en vrolijke pomponnen eraan: voor de koninginnedagen van jaren geleden, maar ze behagen nog steeds!
Vervolgens stappen we door het openluchtmuseum. Al die huisjes uit de dorpen rond de oude Zuiderzee, afgebroken en hier weer verrezen. We mogen erin, achterom en alle vrouwen snuiven hun neus ’s lekker fris in de oude wasserij: boven de tonnen vol blauwsel. Maar de boerinnen in klederdracht  die verderop staan te beppen op zijn Hollands: geklaag over de armoede en handen vol kloven van het wassen;  daar halen ze hun neus voor op.

Klap op de vuurpijl is het boottochtje naar het station. We ploffen languit neer op de luie dekstoelen met ons hoofd in de wolken.  En dan begint Laila, die tot nu toe in de breiclub nog erg huiverig was om Nederlands te praten, te praten en praten. Een ontroerend verhaal over hoe heerlijk ze het vond om als kind te zwemmen in de Marokkaanse zee. Dat gevoel van vrijheid dat verdween toen ze trouwde en alleen gesluierd mocht zwemmen. Maar vandaag op de boot, op het water vooral, hervindt ze dat oude gevoel van vrijheid – en doorbreekt ze haar spreekangst.

Bezoek aan Praten en Breien in Lelystad.

28 april 2009

Het viel nog niet mee om de weg te vinden in die nieuwbouwwijk in Lelystad, waar de wijk Griend heette en de straten een nummer hadden. Ik werd enthousiast ontvangen door Thea Laffra, die vanuit de gemeente projectleider is van dit project.
Er zaten een stuk of 10 dames van boven de 40 te breien en te handwerken. Eentje van hen bleek te zijn opgegroeid in de Indische Buurt (op de linkerfoto rechts met bril), en vond het heel leuk om te horen dat daar net zo'n  project bezig is. 

Een van de vrouwen had een grote lap geborduurd, met een gebreide rand erom heen, met daarop de naam van het project: Praten en breien in Lelystad. Iedere keer als ze op een markt staan, zetten ze die neer. Diezelfde vrouw was nu bezig met het borduren van Salaam Aleikum in het Nederlands en in het Arabisch.
De vrouwen werken vaak samen aan een product: er zijn (Turkse) vrouwen die heel fijne kantrandjes haken, en er zijn vrouwen die een bloesje naaien en nog weer andere vrouwen die het kantrandje op de bloes naaien.
Ook het praten en breien in Lelystad heeft daar een groot netwerk onder alle bevolkingsgroepen en maakt zich sterk voor het leggen van verbindingen.
Hun project is ontstaan vanuit een vraag aan Thea van een migrantenvrouw die graag meer contact wilde tussen de verschillende bevolkingsgroepen.
De dames gaven aan het erg leuk te vinden om de groepen uit Amsterdam te ontmoeten!

19 november 2009

Vlak voor vertrek komt Saria met haar dochter aan: ze heeft het klaargespeeld om wat eerder dan anders haar kind op school te verlaten – hiervoor moest ze een ritueel doorbreken. Ze heeft ook nog eens Rachma meegenomen, die we al een tijd niet gezien hebben: haar schoonvader is gestorven en daardoor kreeg ze veel bezoek. In het museum zitten Annie, Angelica en Maria al op ons te wachten. We krijgen een heel aardige gids, die ons naar de allervroegste tassen leidt.

En de eerste tas is een mannentas van geitenleer met 18 vakjes voor alle muntsoorten. De damestassen zijn gegroeid uit kleine portemonnees. Via heuptassen tot de eerste damestas : de zogenaamde Franse Reticule, waar het woord ‘ridicule’, belachelijk, van is afgeleid. Zo gek vond men het fenomeen. We moeten allemaal erg lachen om de vlooienkoker – een vast attribuut in de tas in de 17e eeuw: een kokertje gevuld met bloed. Daar komen de luizen op af en die zuigen zich zo dik dat ze er niet meer uit kunnen. Veel kreten zijn er voor de met kraaltjes gebreide tassen. De rondleiding eindigt bij de designtassen van nu.

Saria loopt aanvankelijk in haar eentje de tassen te bekijken, maar als Fatima de opdracht krijgt om te vertalen voor Rachma en Saria, wat ze met liefde doet, voegt Saria zich bij de gids. Samara en Annie hebben elkaar gevonden en verlaten af en toe de groep om samen de vitrines te bekijken. Ze gaan omarmd op de foto voor Heleen. Samara breed lachend natuurlijk.

De rondleiding verloopt heel naturel met een goed evenwicht tussen aandachtige luisteraars en zelfstandige uitstapjes buiten de groep. De vrouwen zijn niet bang om vragen te stellen aan de gids en deze vertelt na afloop dat ze erg genoten heeft van onze gemeleerde groep, dat is lang niet altijd zo.  We mogen nog even nagenieten en Ank, Annie ,Rachma en Saria doen een leuk spel: Als je 1 tas mocht uitkiezen, welke? De keuze is snel gemaakt.

Voor veel vrouwen was het heel bijzonder om naar het museum te gaan. Sommige kennen alleen het Tropenmuseum. Maar het Tassenmuseum was voor iedereen een primeur.

Als we naar Cybersoek lopen vertelt Samara dat ze voor het eerst van haar leven alleen naar Egypte gaat: haar moeder bezoeken met het schapenfeest. Dat vind ze heel spannend en ook een beetje moeilijk: om haar man en kinderen zo lang niet te zien. Ze heeft wel al eens in haar eentje door Egypte gereisd met haar auto.

Als ik naar huis fiets kom ik Annie tegen. Die vertelt heel enthousiast over hoe leuk ze het vond! Ze gaat nooit op de foto, maar voor Samara maakte ze een uitzondering. De breiclub vind ze ook erg leuk. Ze is driftig vlaggetjes aan het breien en nu op weg naar Jan de Kleinvakman voor nog meer vlaggetjesgaren.

Samen Indische Buurt Festival

16 mei 2009

Op 16 mei vond het Samen Indische Buurt Festival plaats op het timorplein en in de Sumatrastraat in Zeeburg. Op deze buurtmarkt presenteerden allerlei initiatieven uit het stadsdeel zich. Groot en klein waren er vertegenwoordigd en we mochten daar met de breidames natuurlijk niet ontbreken!

De helft van een van de marktkramen was voor ons om in te richten en daar zaten we rondom te breien om de aandacht te trekken van geinteresseerden. Dit lukte heel goed. Veel vrouwen uit de buurt hebben ons op deze dag leren kennen en zijn  op de donderdag naar Cybersoek te komen om mee te breien!